Geen categorie

Groei…

Meegroeien in de tijdgeest van verschillende generaties

Veranderingen binnen de Indische gezinscultuur die kunnen soms erg lastig zijn. Waarom?  Daarom! Al, sudah laat maar… Niet te veel susah en als wel… dan krijg je een kurang adjar (schaamteloos) stempel op jouw voorhoofd gedrukt. Laat de dingen maar zoals ze zijn, zoals we gewend zijn en stel daarbij niet te veel vragen.  Trek de omgangsvormen die aangeleerd zijn niet in twijfel, houd je aan de regels die in stilte en doch luidkeels de boventoon voeren. Het is nu eenmaal zo en wie er tegenin gaat trekt vaak aan het kortste eind in de familie.

De hiërarchie binnen het gezinsleven

Zo blijven veel dingen onbesproken en niet geuit…  Verandering in gewoonten in het gezinsleven is niet echt een onderwerp waar veel Indischen voor open staan. Verjaardagen, selamatans, begrafenissen, alles wat wij vieren of herdenken gaat gepaard met een rijsttafel… Wie doet wat? Tante (zus) maakt de lekkerste rendang en Oom (zo) marineert de lekkerste saté dus die heeft barbecue dienst. Neefjes en nichtjes wassen af en tussendoor even een oom of tante pitjit die last heeft van de schouders.. De kayu putih staat al in het gezichtsveld. Zo ontstaat er een hiërarchie binnen de familie waarin ieder zo zijn eigen rol toebedeeld heeft gekregen.  Maar waarom moet ik altijd pitjit, tante? Neef X die doet helemaal niks! “Daarom, sudah”.  Ook op gebied van muziek: Country, Indorock, Sahuleka , de Tielman brothers en wat al niet meer.. Een grote verzameling cassettebandjes staan naast een mega installatie die toegang verschaft tot de cassettedeck/platenspeler. Youtube, spotify…. Aduh hoeft niet! Deze doet het nog goed toch!?

De eerste generatie en verandering

Bij Nusantara wordt met dit gegeven veel rekening gehouden. Toen ik hier kwam werken waande ik mij in een wereld die voor mij zo herkenbaar is, ik stapte als het ware mijn jeugd binnen en was weer thuis bij opa en oma. De geuren, de schilderijen, de sfeer die de omgeving uitstraalde … Het is er Indisch.. Het zijn de zintuigen die ervoor zorgen dat men onderscheid kan maken tussen het “senang”voelen of het niet “senang” voelen.  De vertrouwde aspecten die thuis zintuiglijk al aanwezig waren, die worden bij binnenkomst van een van onze vestigingen al gelijk geprikkeld. De geur van het eten en de tijgerbalsems, het zicht op de schilderijen en attributen die kenmerkend zijn voor het Nederlands-Indisch verleden.  Klanken van Gamelan en het geroezemoes in het petjoh.  Op deze manier wordt de overgang van thuis naar het nieuwe thuis makkelijker en acceptabel.

Hoe langer ik daar werkte hoe meer ik besefte dat het zo’n mooie plek is voor de eerste generatie om te vertoeven en dat verhuizing zo natuurlijk gaat. Want die herhaling van aanpassing, het verlaten van huis en haard, zorgafhankelijk worden en het accepteren dat er een einde komt aan de wijze waarop je altijd hebt geleefd dat moet toch een enorme impact hebben?   Maar dan zie ik ze zo zitten keuvelen en ngobrollen met elkaar, recepten uitwisselen en samen kritisch eten. De familie die vaak langs komt en wordt voorgesteld aan Tante die en Oom deze.. De overgang gaat zo fijn, dat het een genot is om te aanschouwen…Mensen thuis te laten voelen in een vertrouwde en herkenbare omgeving, dat geeft een zorghart ontzettend veel genoegdoening.

Als de tijdgeest verandert

De input en de wensen van jullie en jullie ouders spelen een grote rol voor de toekomst van cultuurspecifieke zorg. Ik, als derde generatie heb de kans gekregen om mijn stem te laten horen ten aanzien van de moderne Indische input bij Nusantara.  Ik vertoef mij in een wereld waarin de zoektocht naar mijn Indische identiteit een grote rol speelt.  In mijn vriendenkring zitten mensen die én op zoek zijn naar hun Indische identiteit én die een grote rol spelen in het tot uiting brengen en bewust maken van de culturele identiteit van de derde generatie Indo’s.

De pasars kennen wij allemaal wel en veelal draait het daar om het eten, de muziek en het samen komen met oude bekenden.  Ontzettend gezellig, maar de pasar is sinds Tjalie Robinson in 1959 het initiatief nam deze te organiseren mijns inziens niet heel veel veranderd.  Een aantal weken geleden heeft een van mijn vrienden, die (ontzettend) actief is om de derde generatie Indo’s een gevoel van saamhorigheid te geven, na de Pasar malam in Ahoy een meeting/feest georganiseerd waarin het vertrouwde van een pasar samengevoegd was met een modern concept. Leroy Woudstra heeft samen met Ricky Risolles, Ruben Ferhout en vele andere jonge Indische talenten het pasarpodium een 3e generatie stijl gegeven.  Een moderne (vernieuwde)energie stroomde die avond langs de standjes van de Pasar malam, een energie die uitademde dat wij klaar zijn voor die vernieuwing… Vernieuwing met behoud van onze identiteit.

Aanpassing

De tijd staat niet stil, en wij ook niet.. Ook cultuurspecifieke zorginstellingen moeten aanpassen naarmate de generaties verschuiven. Aanpassen aan de omgeving is iets waar wij Indischen bekend om staan. Geruisloos geïntegreerd of geassimileerd.  Het stukje “thuis”cultuur is naar mijn idee iets wat behouden en doorgegeven moet worden. Maar is het behoud van de Indische identiteit nog belangrijk voor de tweede en derde generatie?  Is er nog toekomst voor de cultuurspecifieke zorg?  Naar aanleiding van de feedback die ik tot nu toe heb ervaren is dat antwoord overduidelijk een Ja. De Indische identiteit is iets om te koesteren, en wat behouden moet blijven. Het vereist soms af en toe een nieuwe en frisse blik op een rijk sociaal/cultureel verleden en het Indische? Die groeit met ons mee…

2 gedachten over “Groei…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s