Moeders

moeders

‘Mam’ (als hij iets wit vragen) ‘Mááám?’ (als hij iets wilt hebben) ‘Mahaaaam!’ (als hij zich weer eens voor mij schaamt)’ dat is mijn naam vanaf het moment dat ik opsta tot het moment dat ik ga tidur. Ja, ik ben een moeder.

Een moeder zonder moeder… nu al elf Moederdagen op een rij.

Maar met het verstrijken van de jaren zie ik steeds meer van haar tevoorschijn komen als ik in de spiegel kijk. De lachrimpels op dezelfde plekken, haar strijdlust in mijn ogen. De herkenbare overdracht van genen in mijn DNA. Een met de dag groeiende bewondering voor de strijd die zij heeft geleverd. Want gestréden dat heeft zij, tot de laatste snik.

Strijden is iets wat vrouwen doen.

Pijn, verdriet en tranen worden ingeslikt, het leed dat blijft onzichtbaar. Kinderen ons grootste goed, die moeten door. Die moeten met zo min mogelijk schade klaargemaakt worden om de grote boze wereld in te gaan. Moeders zijn de steunpilaren van het veilige ‘thuis’ dat zij gecreëerd hebben. Immers, wankele pilaren kunnen een huis doen instorten. De kracht van een moeder is om ongeacht het weer, ongeacht externe of zelfs interne factoren die ons proberen omver te krijgen, te blijven staan. Volhouden, staan blijven… Anders stort het hele zooitje in elkaar.

Wankelen…

Een beetje wankelen dat hoort erbij, huilen doen we geregeld. In de badkamer met de deur op slot. Een kwartiertje time out. Even alle ballen die wij elke dag hoog moeten houden, laten vallen in de vorm van tranen op stukken afgescheurd toiletpapier. Wanneer de tranen op zijn en de neus gesnoten is, rug rechten en weer door!

De doorgewinterde moeders, de oermoeders, de oma’s op mijn werk… Hoe krom ze soms ook lopen, hoeveel operaties ze soms al hebben gehad en hoe stram ze ook moge zijn. Als ik vraag “Tante, kan ik u helpen?” ‘Ach nee non, gaat wel! Ik moet het zelf toch kunnen ya? ‘ En daarmee Sudah, klaar, al. Een niet klagen maar dragen mentaliteit. Het leed van de vele levens die zij hebben geleid dragend, maar zelden klagend (behalve over het eten).

En daarom tijdens het incrémen van hun rug, pitjit ik stiekem hun stramme spieren. Vertel ik ze hoe mooi ze zijn wanneer zij zich onzeker voelen omdat ze afhankelijk zijn geworden van een bepaalde vorm van zorg. En beaam ik hoe rijk ze zijn als zij vol trots vertellen over hun kinderen en vaak het dubbele aantal kleinkinderen. Zonder deze oermoeder hadden zij allemaal niet bestaan. Moeders zijn de scheppers van het leven.

Een ode aan de alleskunners… Een ode aan de vrouw.

De dragers van ons bestaan.

3 gedachten over “Moeders

Voeg uw reactie toe

  1. Zo’n herkenbaar stuk die jij hier neer zet… “je staat er moederziel alleen voor” past helemaal in deze context.

    Ik heb daarom dan ook heel veel respect voor iedere, al dan niet, alleenstaande Moeder als jij.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: