Zij, mijn moeder…

 

juni-1955

Zij, mijn moeder…

Laat je niet afschrikken door het feit dat ze geen haar heeft op de foto.
Want ze rockte haar kale hoofd die onvermijdelijk was, wilde ze een eerlijke kans hebben deze ziekte te overwinnen.
Ik herinner mij nog dat ik haar vroeg “Mam, hoe voelt het nu voor jou om je haar te verliezen?”
Want zo ijdel als ze was, moest dit toch een verschrikking zijn?
Ze reageerde typerend net zoals ze de ziekte voor de buitenwereld droeg, met de meest positieve input die ze maar kon geven… “Jess, weet je hoe lekker het is als je onder de douche staat en de warme waterstralen landen op je kale kop!? Ik heb zoiets nog nooit ervaren, maar het is zo lekker”

Dat kale koppie bleef wel altijd verborgen voor de buitenwereld en dat maakt deze foto zo uniek.
Nadat de verzekering weigerde een pruik te vergoeden, nam haar moeder haar mee naar de pruikenwinkel en mocht zij een pruik naar keuze uitzoeken. Niet van echt te onderscheiden.

Tijd om haar verhaal te vertellen

Tijdens een moment van ‘alles moet anders alles moet weg’ wat ik wel vaker heb, was ik ver weggestopte dozen aan het uitzoeken en stuitte ik op zorgvuldig opgeborgen foto’s, brieven en medische documenten uit een verleden die ik het liefste was vergeten.
Maar zoals alles wat je wegstopt, het haalt je op een gegeven moment in.
Nu het moment nadert dat ik het twaalfde jaar zonder haar in ga, leek het me goed haar verhaal eens eer aan te doen. Ook al was het niet altijd even mooi…

Kanker, borstkanker in haar geval heeft zoveel meer verwoest dan haar weefsels en cellen.
Het heeft een gezin uiteen doen vallen en een donkere sluier gewikkeld om elke zonnige dag die volgde.
Ik was een vijftien jarig meisje, volop in de puberteit toen het knobbeltje in haar borst kwaadaardig bleek te zijn.
De vooruitzichten boden een positief perspectief, met wat bestralingen en een borst-besparende operatie en ach, ook die lymfe onder de oksel voor de zekerheid verwijderen werd gesuggereerd dat de ziekte klein te krijgen was. Het fysieke gevecht was begonnen…

Het mentale aspect

Maar wat ze vergaten te vertellen, of wat wij onderschat hadden is wat zo een bericht mentaal met je doet.
In het geval van mijn moeder raakte ze in paniek.
Een bepaald soort angst dat zij niet alles uit het leven heeft kunnen halen wat er in zat.
De angst om te sterven zonder écht geleefd te hebben.
 
Ze had het idee dat ze haar hele leven volgens een bepaald stramien geleefd had.
Vanaf haar veertiende verkering met mijn vader, trouwen toen ze zeventien was om een huisje te mogen bewonen (blame it on the sixties).
Werken als een paard om haar steentje bij te dragen (emancipatie vierde hoogtij) en never zou zij als haar moeder eindigen en afhankelijk zijn van een man die de dienst uit maakte thuis.
Een kind, nee daar voor was zij veel te veel gehecht aan de vrijheid die de vrouwen verworven hadden in die tijd.
Maar op aandringen van mijn vader die toch wel heel graag een kind wilde hebben, gaf ze uiteindelijk toe aan haar sluimerende moederlijk instinct die zich openbaarde toen ze 28 was.  (Bedankt mam)
En ik moet zeggen, ik had een moeder zoals moeders geacht werden te zijn.
Als ik tussen de middag thuis kwam stonden er thee en wentelteefjes klaar, geboeid en vol moederlijk advies luisterde zij naar al mijn verhalen. Werd mij onrecht aangedaan, verdedigde zij mij met hand en tand en menig leraar of lerares zullen zich nu nog de vriendelijk doch dwingende woorden van mijn moeder kunnen herinneren.

Toen alles veranderde

Tot ik vijftien was.
De kanker had mijn moeder veranderd in een vrouw die ik niet terug herkende..
Met het gevoel het leven voor drie te willen leven pakte mijn moeder de ziekte aan en lachte deze recht in het lelijke gezicht uit.
Er brak een tijd aan waarin zij het leven uitdaagde..
Het randje werd haar terrein, en alles wat ‘God’ verboden had werd voor haar een kruisje die zij kon afstrepen op haar bucketlist.
Het was niet mooi, het was duister en voor een puber die haar in deze nieuwe gedaante niet kende, iets wat mijn pet ver ver te boven ging.
In detail wil ik niet te veel treden, maar ‘seks drugs en rock&roll’ werd haar nieuwe realiteit.
Een realiteit die zich buiten het gezin afspeelde.

De kanker maakte bij haar een kant los, die ook zijn uitwerking had op onze schaduwzijdes.
Bij gebrek aan mentale ondersteuning die zo nodig is als iemand in het gezin geconfronteerd wordt met die ziekte, losten wij het als gezin op op een  manier die voor ons vertrouwd was.
Verdoven. Wegdrukken. Niet aan denken, dan bestaat het ook niet.
Alcohol hielp. De slaappillen waar mijn moeder onbeperkt toegang tot had ook. Ook jointjes haalden de scherpe kanten er vanaf.
Maar dat zelfverdedigingsmechanisme hielp maar tot zo ver… Het punt van besef en vallen komt toch of je het wilt of niet.
Op dat moment beleefden wij drieën afzonderlijk onze eigen emoties gepaard gaande met een verlies wat onvermijdelijk was.
Eerst brak mijn vader, en werd opgenomen in een herstellingsoord waar gewerkt werd aan zijn herstel.
Jaren later volgde mijn moeder en kreeg zij in datzelfde herstellingsoord de kans om te accepteren dat ze in vele opzichten ‘ziek’ was.
Met de juiste begeleiding nam de drang om op het randje te leven af en kwam er een berusting in het feit dat zij de ziekte niet zou kunnen verslaan.
En ik?
Ik verliet het toneel van het ouderlijk huis al vroegtijdig om te ontsnappen aan het met de effecten van kanker gevulde huis, daar dissociatie van de realiteit makkelijker was dan het monster elke dag recht in de ogen aan te kijken.

Nieuw leven

Mijn ommekeer kwam op het moment dat mijn nu heerlijke puber, groeide in mijn toen negentienjarige buik.
Een bewuste keuze om verschillende redenen.
Nieuw leven, nieuwe hoop..
Mijn moeder nog Oma kunnen maken nadat zij te horen had gekregen dat de ziekte een terminale fase in was gegaan.
untitled-design

En deze jongen die mij tot op de dag van vandaag motiveert om het beste uit mezelf te halen, die bracht met het verheugen op zijn komst ook mijn moeder weer terug.
Ze kwam in rustiger vaarwater en begon ergens te accepteren dat het leven geleefd in sneltreinvaart geen extra waarde toevoegde aan het bestaan.
Het zorgde er juist voor dat ze van alles mistte…

De ironie van dit besef is zo schrijnend…
Ze ontdekte de vreugde van het Oma zijn, de betekenis van liefde en had nu iets wat extra waarde gaf aan haar leven…
Maar haar leven zou spoedig eindigen.

Nadat zij stierf in mijn armen, heb ik lange tijd het gevoel gehad mijn leven óók voor haar te moeten leven.
Heel veel afgestempelde kaartjes voor sneltreinen in de plakboeken van mijn herinnering.
Maar tegenwoordig probeer ik zoveel mogelijk te lopen…
Dag voor dag genieten van het moois dat het leven te bieden heeft.
En dankbaarheid, vooral dat…
Nu als volwassen vrouw snap ik haar..

Gelijk had ze… als je hoort dat je leven binnen afzienbare tijd eindig is, waarom niet?
Waarom niet alles eruit halen wat er nog in zit?

Twaalf jaar Mams,
Ik kan het allemaal wel mooier maken dan dat het is, maar dat doet ook jou geen eer aan.
Kanker is niet mooi, kanker is een fysieke en mentale achtbaan die niet alleen de getroffene treft, maar iedereen die er omheen staat.
Dit is een beknopt gedeelte van jouw verhaal.
Ons verhaal…

 

10 gedachten over “Zij, mijn moeder…

Voeg uw reactie toe

  1. Lieve Jes wat heb je dit mooi geschreven. Ik krijg er kippenvel en vochtige ogen van terwijl ik dit lees. Jammer genoeg ken ik deze monsterlijke ziekte maar al te goed. En het breekt een beetje mijn hart als ik de pijn van een ander hierover zie, lees of hoor. Weet wel dat jij hier een bijzondere vrouw van bent geworden. En zo sterk. En hoe dapper dat jij dit verhaal zo kan verwoorden. Echt djempol sayang. Liefs, Lo.

    Liked by 1 persoon

  2. Lieve Jess, met tranen in m’n ogen heb ik jouw verhaal gelezen zo herkenbaar. Maar wat ben jij een sterke en mooie vrouw, je vader en zoon en zeker ook je moeder zullen heel trots op je zijn. Heel veel liefs voor een mooi mens❤️

    Liked by 1 persoon

  3. Lieve Jessica, lieve dappere Jessica moet ik zeggen!

    Ik zeg vaak: “matamu begitu indah” (wat heb je mooie ogen) tegen je … Maar achter die blik zit zoveel, waaronder dit verhaal! Wat heb ik een bewondering voor jou en hoe jij je leven inricht én hebt ingericht!!! Ben er trots op dat ik jou heb leren kennen, lieverd!!!

    Die schrijfscholing die we gaan volgen volgende week? Volgens mij ga jij gewoon een workshop geven in plaats van volgen 😉…

    #lofjoe!

    Isaac

    Like

    1. Lieve Jessica,
      Mooi geschreven en flink van je om deze “herkenbare” verhaal te plaatsen..even stilstaan bij de data’s (en komende feestdagen).. hopelijk komt het voor jou ten goede om het van je af te schrijven.
      Ja we hebben allen zo zijn eigen bagage en niet zo lang geleden een gemeenschappelijke dierbare verloren.

      “Saya memahami Anda dengan sempurna” (ik begrijp je volkomen)
      Goede positieve instelling Jessie..geniet van het moois..Carpe diem! (zo ook mijn motto)
      “Leer van gisteren,droom van morgen maar leef vandaag”.

      Big Hugs,
      John

      Like

  4. Hoi Jessica,
    Mooi dat je dit verhaal deelt. Ik verloor mijn vrouw 16 jaar geleden, mn 2 dochters Brandy en Naomi waren 2 en 6 jaar oud, zo zielig zo jong en geen moeder meer. Was zware tijd en zo herkenbaar wat jij schreef!! Jij bent nu gevormd doordat je je ma ook zo vroeg verloor. Mijn meiden dragen ook iets bij hun maar zijn ook gevormd en sterk! Dank vh delen van je verhaal want herkenning sterkt ons weer om altijd door te gaan! Liefs Arthur xx

    Liked by 1 persoon

  5. Lieve Jessica,
    Mooi geschreven en flink van je om deze “herkenbare” verhaal te plaatsen..even stilstaan bij de data’s (en komende feestdagen).. hopelijk komt het voor jou ten goede om het van je af te schrijven.
    Ja we hebben allen zo zijn eigen bagage en niet zo lang geleden een gemeenschappelijke dierbare verloren.

    “Saya memahami Anda dengan sempurna” (ik begrijp je volkomen)
    Goede positieve instelling Jessie..geniet van het moois..Carpe diem! (zo ook mijn motto)
    “Leer van gisteren,droom van morgen maar leef vandaag”.

    Big Hugs,
    John

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: