Geen categorie

Wanneer er onmacht heerst

Ik kijk haar angstig aan en zeg ‘Mam ik kan het niet, ik vind het zo eng…’
Het warme en met veren bedekte lijf van de kip probeert zich een weg uit te ‘vogelen’ vanonder mijn blote voeten. Twee Afrikaanse mannen en een vrouw moedigen me aan het arme dier tot moes te stampen. ‘You will save your mother,  girl, just do it!’ roepen ze me toe. Het is net alsof ik in een nare B-film ben beland.

Het is hartje winter 2003. Ik sta midden in de nacht in het Amsterdamse bos en ik ben 5 maanden zwanger. Op mijn ondergoed na ben ik naakt en ik sta in een vers gegraven kuil op een kip te trappen die volgens ritueel eerst in een bad met vage kruiden is gedompeld. De angst en  de idioterie van de hele situatie heeft mij zodanig in beslag genomen, dat ik de kou amper voel. Mijn moeder twee meter verderop naast me, in dezelfde positie als ik , trapt haar kip tot moes alsof haar leven er vanaf hangt. En dat deed het ook.

Haar leven…

Daarom staan we hier, ben ik hier. Ze heeft kanker en ze gaat dood. De dokters kunnen niets meer voor haar doen. Maar volgens een kennis van die verschrikkelijke ‘vriend’ van haar, met wie ik al dagen in een huis opgesloten zit, volgens die kennis is de kanker een vloek. En die vloek kan ritueel opgeheven worden. Dus ik trap op de warme, nu nog levende kip met mijn blote voeten.  Ik kijk naar mama en ik wil haar niet kwijt.  Blijf bij me mam…
De knop die gevoelens kan uitschakelen had ik eerder al gevonden en ik doe een beroep op die knop. Na een aantal keer stampen is het arme beestje niet meer. En mama naast me kijkt me aan.

‘Gelukt Jess?’

‘Ja, mam…’

De stank van de kippen die,  voor ze de kuil in gingen, eerst nog met ferme klappen op ons lichaam werden geslagen om de vloek over te hevelen, die stank is nog dagen blijven hangen. Na het hele ritueel werden wij, nog steeds in niets meer dan ons ondergoed,  gebaad in het water waar eerst de kippen in waren ondergedompeld.  De drie begeleiders zongen nog wat onverstaanbaars en toen mochten we gaan. Gaan naar het huis van die verschrikkelijke vriend,  want daar vertoefde ik al een paar dagen. Waarom juist ík daar moest verblijven weet ik niet, maar het had te maken met de rol die ik mocht (of moest?) spelen om mijn moeder te redden van de dood. Een week zeiden ze. Een week waarin niemand naar binnen of naar buiten mocht, behalve de mensen die het ritueel zouden uitvoeren. Het ritueel met de kippen kwam op dag 4 en kwam als een verassing. Midden in de nacht werden we het bed uit gebeld met de mededeling naar het Amsterdamse bos te komen. De voorafgaande dagen en de daarop volgenden waren gevuld met veel bloemen- en kruidenbaden  in het bad van vriendje van mijn moeder. Communicatie met de vader van mijn zoon ging via de brievenbus, daar doorheen kon ik even in zijn ogen kijken en voelde ik me niet zo ontheemd.
Maar wanneer ik me omdraaide en mijn moeders ogen de mijne troffen, wist ik dat het iets was wat ik moest proberen. De oneerlijkheid van het lot moest toch ergens overwonnen kunnen worden?

Een week later en € 1500,- lichter zat het ritueel erop en mocht ik naar huis. Terug in de armen van mijn geliefde en weg van de beladen sfeer die de week met zich had meegedragen.
Ik hoopte dat het geholpen had en dat we ergens een hogere macht gunstig hadden gestemd en mama hiermee hadden gered. Maar natuurlijk deed het dat niet.

In tijden van enorme tegenspoed zijn er altijd mensen die daar een slaatje uit willen slaan. De een zijn dood is de ander zijn brood. Letterlijk. Hoeveel doekoens wij wel  niet zijn afgegaan die jaren, hoeveel kruidenmengsels hebben wij wel niet hebben gedronken van geneesheren van Bali tot Lelystad. Om nog maar te zwijgen van alle energetische armbanden en kettingen die ons aangesmeerd werden. Van Westerse geneeskunde, chemo, bestralingen en medicatie, tot de Oosterse en alles wat daar  tussen zit.
Niets heeft geholpen.
Het enige dat ons nog restte, was te berusten in haar lot en dankbaar te zijn dat zij als grootste supporter aan mijn voeteneind heeft kunnen staan toen ik haar kleinzoon baarde.

4 gedachten over “Wanneer er onmacht heerst”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s