Nu 15 augustus dichterbij komt

“Het blijft toch raar dat ik hier als klein jongetje heb rondgelopen, zo uit het tropische Hollandia Haven, naar de havens van Dordrecht. Dat mijn ouders –toen nog met 4 kinderen- de overtocht hebben moeten maken van daar naar hier.”

Ik ben voor de tweede keer met mijn vader in Dordrecht. Zelf ben ik al een paar jaar verliefd op deze stad, ook mijn vader deelt deze liefde nu hij met nostalgie terugblikt op het verleden.
Zijn verleden.
Het verleden van zijn ouders en allen die de bloedlijn door hebben gegeven. Een bloedlijn die vele werelden verbindt.

Er kwam ooit eens een prachtig mens op mijn pad, een vrouw die verbinding maken tot een van haar hoogst gerespecteerde eigenschappen heeft gemaakt.
Via de kracht van social media kwamen wij in elkaars vizier. Zij nodigde mij uit een lezing bij te wonen van een –net zo mooie- schrijfster in haar toko.
Toko Yvon.

Toko Yvon is nu al 45 jaar een begrip in Dordt en omstreken, wat de eigenaresse Vera heeft neergezet in al die tijd is veel meer dan een toko. Het is een thuishaven voor de heren en dames van Indische komaf.
Vera heeft ze zien komen en gaan, de eerste, de tweede, de derde en de vierde generatie.
Trots  stelde ze mij aan haar negentienjarige neefje voor afgelopen zondag op de Pasar in Dordt, dat neefje heeft zich een slag in de rondte gewerkt in de keuken van Vera om alle duizenden bezoekers van deze pasar te voorzien van lekker eten.
Het doorgeven van en het verbinden met onze cultuur heeft een grote rol in haar leven.
Wat mij het meest bij bleef die eerste ontmoeting met haar, was dat zij (ruim 100) alle bezoekers van die lezing bij naam wist. Dat zij over elk van hen een verhaal te vertellen had.
Dat heeft een grote emotionele impact op mij gehad.

Maar goed, Vera heeft mij kennis laten maken met de gastvrijheid van Dordrecht en de Indische community die daar woonachtig is.
Een tijd lang was ik daar heel vaak te vinden. Naast dat ik genoot van het gezelschap van Vera, voelde ik dus ook een vreemd soort binding met deze stad.

Ik weet nu waarom.

In deze stad stond het eerste pension waar mijn grootouders, vader, ooms en tante terecht kwamen nadat zij Indië hebben moeten verlaten.
Dordt was hun kennismaking met Nederland.

De Binnen kalkhaven was hun thuis voor geruime tijd alvorens zij via Amsterdam uiteindelijk in Hilversum terecht kwamen.

Deze geschiedenis –de Indische geschiedenis- weet ik ook pas sinds kort. Niemand die de precieze details kon vertellen en ook eigenlijk niemand die het zich ook wilde herinneren.

Door verhalen van de mensen die bij Nusantara wonen en ook de kracht van social media door reacties van verre familieleden die mijn achternaam herkende, ben ik ontzettend veel te weten gekomen.
Meer dan mijn vader, die toch echt tot zijn derde jaar daar geleefd heeft.
Nu mijn ouweheer met pensioen is, heb ik hem een beetje geïntroduceerd bij de liefdevolle community waarin ik werk.

Van een dagje helpen bij de Stichting Vrienden, is hij nu een volwaardige vrijwilliger bij ons geworden.
En –aduh- ik herken hem niet meer terug.
Hij vindt zijn aansluiting bij de vrijwilligers maar meer nog bij mijn bewoners.

“Wie is er allemaal met de Sibayak naar Nederland gekomen? Waar komt u vandaan en hoe heeft u het ervaren??”
Mijn vader haalt gulzig 67 jaar van onwetendheid in.
Ik zie hem opleven, ik zie hem groeien maar bovenal, ik zie hem thuiskomen.
Hij staat aan het begin van een ervaring die ik ook heb gehad.
Hij hoort ergens bij.

Het leven tussen twee werelden, het aanpassen dat de tweede generatie zo typeert, de niet klagen maar dragen mentaliteit die je belet om je identiteit vast te stellen.
Dat alles valt nu beetje bij beetje op zijn plek.

Nu 15 augustus nog een paar dagen van ons verwijderd is komen bepaalde gedachtes bij mij naar boven.
Wat betekent het NU voor mij en waarom ben ik mijn hele leven verder blind geweest voor dit fenomeen?
15 augustus was altijd een ver van mijn bed show, door grootouders die met hun komst naar Nederland een punt hebben gezet achter hun leven in Indië.

Maar ik herdenk hen, die te angstig waren om terug te blikken.
Ik herdenk hen die te veel gezien hebben.
Ik herdenk hen, die zo veerkrachtig waren om een heel nieuw leven te creëren voor hun nageslacht.
En ik herdenk mijn vader, die het gegeven is om terug te komen bij zijn roots.

 

Een gedachte over “Nu 15 augustus dichterbij komt

Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: