Geen categorie

Forever young

‘Meiti, leeft jouw moeder nog’ vraagt een 89 jarige ‘vriendin’.
Vreemd dat ze daarover begint, ik zat net te denken, toen ik haar gezicht bestudeerde, hoe mijn moeder er nu uit zou hebben gezien.
Zou ze net zo fel van leer trekken als deze dame, zou ze met het bereiken van zo’n  leeftijd nog net zo strijdbaar en vrijgevochten zijn? Er is iets in haar gelaat dat mij doet denken aan mijn moeder.

Ik schrik op uit mijn gedachten, schud mijn hoofd en antwoord helaas van niet.
‘Want er staat een vrouw achter je die zegt dat ze heel trots op je is, trots dat jij zo flink bent’ zegt ze.
‘Ze lacht naar je en zegt dat ze altijd bij jou en je zoon is, ze is ook heel trots op hem’.

Op dat moment staat de hele turbulente wereld even stil. Mijn ogen vullen zich met tranen en voor heel even is alles zoals het zijn moet. Dit had ik nodig, een teken van troost. Een teken dat ze bij me is en ik niet zo alleen sta in de hectiek die het leven soms met zich meebrengt.

‘Ik ben met de helm op geboren, lacht ze. Ik kan de doden niet oproepen maar soms laten ze zich aan mij zien’.


Ze was er niet

Na 16 jaar denk ik niet heel vaak meer aan haar. Het leven is doorgegaan, ik ben zelf volwassen geworden en mijn zoon staat niet ver van de leeftijd waarop ik haar verloren ben. Elke nacht, maar dan ook echt élke nacht verschijnt ze in de dromen van mijn vader, terwijl ze zich aan mij nooit meer heeft laten zien. Ergens creëerde ik daarom een soort van muur om me heen, ik drukte haar weg omdat ze mij in mijn belevenis vergeten was.
Net zoals ze mij de laatste jaren toen ze nog in leven was op afstand hield, zo was ze ook compleet vervlogen na haar dood.

Eindelijk

Ik herinner me dat ik begin dit jaar voor het eerst over haar gedroomd had. Ze klopte op het raam aan de achterzijde van mijn huis en vroeg weifelend of ze naar binnen mocht.
Ze stond daar in haar zwarte jurk, haren gekruld en opgestoken en een zwarte chocker om haar nek.
Vervuld van weemoed en verlangen zei ik “Natuurlijk mag je binnen komen, dat weet je toch?’ En mijn hart spatte bijna uit elkaar van de vreugde van het weerzien.
Helaas vloog die droom net zo hard weer weg als dat ie binnen was gekomen, maar ik bleef hem herinneren.
De volgende ochtend ging ik langs bij mijn vader en een van de eerste dingen
die hij zei was ; Jess, ik heb vannacht voor het eerst niet over je moeder gedroomd.
Verbouwereerd antwoordde ik, dat klopt want ze was bij mij.

Wanneer we het nodig hebben

Begin dit jaar, toen ze in mijn droom verscheen, had ik haar hard nodig. Ik ging ergens doorheen waarbij ik haar moederliefde goed kon gebruiken.
Het ontberen daarvan heeft mij namelijk behoorlijk hard gemaakt, een mentaliteit van red jezelf want niemand anders doet het voor je.
Afgelopen maand toen mijn ‘vriendin’ haar achter mij zag staan en zij de bemoedigende woorden van mijn moeder herhaalde, bevond ik mij ook op een duidelijke tweesprong in mijn leven.
Door de coronacrisis, de emoties die daar mee gepaard gaan, niet alleen van mezelf maar ook van mijn omgeving die steeds neerslachtiger werd, werd ik mij bewust van wat nou écht belangrijk was in mijn leven.
Een bewustwording van wat mij nou gelukkig maakt en wat niet, wat mijn zwaktes waren en waar mijn kracht ligt.
Het leven is eigenlijk veel te kort om in situaties te blijven zitten die je niet gelukkig maken, noch verder helpen.


Bewustwording

Door het bezoekje van mijn moeder werd ik weer een beetje wakker geschud. Zij mocht de 50 net niet halen, dus wat wil ik nog doen met de tijd die mij rest?
Ik ga mijn kracht herpakken en probeer (zover ik kan) alleen nog maar dingen te doen die mij vreugde en energie geven.
Ik heb zo vreselijk veel energie gestoken in projecten en mensen die me uiteindelijk  alleen maar naar beneden hebben gehaald, dat ik nu ál die energie lekker ga steken in mezelf en mijn ambities.
Ik heb zin in een nieuw hoofdstuk, een nieuw te schrijven boek waarvan het einde nog heerlijk onbekend is.

Tijdens die tweesprong was ze bij me, haar woorden gaven mij kracht en deden mij beseffen dat we nooit alleen zijn in onze perikelen.

In een andere vorm

Morgen zou ze 65 zijn geworden en ik durf te wedden dat ze nog net zo badass zou zijn als 16 jaar geleden. Met een spirit en ondeugendheid van een jong meisje, met een strijdlust en energie die afgeeft op haar omgeving.
En ook al mis ik die vrouwelijke, krachtige en aansporende energie dat verhelderend werkt in tijden van nood, ze stuurt mij deze toe in de vorm van andere, net zo krachtige vrouwen die deel zijn geworden van mijn leven.

Happy birthday mams, paps maakt morgen champignonsoep voor jouw verjaardagslunch, wish us luck 😉

Een gedachte over “Forever young”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s