Geen categorie

Restschade

Gevoelig was ze altijd al geweest en misschien werd het daarom allemaal wat zwaarder deze maanden.
Ze absorbeerde emoties van anderen alsof het zuurstof was. Een energie slurpend vermogen dat haar uitputte na een lange dag.
Want ze werkte met mensen. Mensen die hun laatste dagen doorbrengen in een verpleeghuis.
Sommige kampten met verdriet van het vergankelijke, sommige met een eenzaamheid van het in de steek gelaten voelen. Veel van hen waren in de war door cognitieve achteruitgang en werden daardoor angstig, agressief of timide.
De altijd vrolijk en opgewekte karakters zaten er natuurlijk ook tussen, die zorgden voor een welkom contrast in een wereld waar het soms mistig was.
Én je had de enkeling die cognitief nog in topconditie verkeerde, alleen een lichaam dat niet mee wilde werken.
En die mensen hadden maar al te goed besef van alles wat er om hen heen gebeurde.


Thirza werkte daar met liefde, ze vond het fijn om de dagen van deze mensen wat vrolijker te kleuren.
Ze had veel liefde te geven en was in het bezit van een groot inlevingsvermogen.
Dat had zo zijn voordelen, ze wist dat ze welkom was en dat ze iets voor haar medemens kon betekenen.
Maar zo als alles in het leven, had dat ook zijn keerzijde.
Na een dag hard werken moest ze in alle rust opladen.
Kon ze dit niet of had ze andere verplichtingen, dan begon ze de volgende dag al met één nul achterstand.
De mensen die haar kenden wisten dat ze het niet persoonlijk moesten opvatten als Thirza weer eens afzei of als ze weer eens vergat om contact op te nemen.
Thirza hield van mensen, maar had tijd alleen nodig om er de volgende dag weer voor ze te zijn.
Het veilige plekje wat ze thuis noemde leende zich daar goed voor.
Daar kon ze zich afsluiten van de drukte en kon ze in stilte de dag verwerken.

En toen kwam het coronavirus.

De dagen werden langer, de emoties intenser en de grip op ieders leven viel weg.
De mensen die ze lief had werden opgesloten voor hun bestwil en de familie die ze reden gaven tot leven, werden geweerd.
De deuren gingen dicht.
Een nieuwe realiteit brak aan, een die geen enkel mens makkelijk kon bevatten laat staan iemand die aan het dementeren is.
Hoe leg je iemand uit dat ze ‘gevangen’ worden gehouden zonder bezoek omdat je het beste met ze voor hebt?
Nou, meerdere malen per dag en ongeloofwaardig, omdat er zoveel onrecht schuilt in dat besluit.
Wie zijn zij om te beslissen wat het beste is?
Mag een mens dat al een respectabel lange tijd op deze aarde vertoeft, wijsheid en kennis heeft vergaard door oorlogs- en vredestijd, een mens dat de grondlegger is geweest van de vrijheden die wij nu genieten, tegen zijn wil in opgesloten worden?

Vragen die Thirza  de hele dag met zich meesleepte.
Ze wist dat een pandemie geen grapje was, het kostte levens en ook zij wilde haar mensen gezond houden.
Het was allemaal zo tegenstrijdig aan het worden.
Het RIVM besloot om de zwakkeren in de samenleving extra te beschermen omdat het coronavirus voor hen waarschijnlijk fataal zou kunnen zijn.
Met haar verstand wist ze dat natuurlijk, maar gevoelsmatig ( en haar overgevoeligheid was al geen pretje) merkte ze op dat isolatie weleens fataler zou kunnen zijn dan welk virus dan ook.
Ze zag de levenslust verdwijnen naarmate de deuren langer en langer dicht bleven voor geliefden.
De eerste paar weken leefde er nog hoop onder de mensen. Zo lang zou het toch niet meer duren?
De tijd werd uitgezeten met genoeg afleiding, raamconcerten, videobellen, bemoedigende kaartjes en bloemen.
Weken gingen er over heen, de zomer deed zijn intrede en Nederland versoepelde en versoepelde maar verder.
De winkels en restaurants gingen weer open en zelfs de dagjesmensen mochten weer vrijuit wandelen.
Maar de verpleeghuisdeuren bleven maar gesloten.

Waarom ik niet?


Toen Thirza op een dag uit het raam aan het staren was met een bewoner, vroeg ze haar “Waarom mogen zij wel, en ik niet?”
Omdat u helaas door uw leeftijd in een risicogroep valt, het virus zal bij u veel schade aanrichten. Dat willen we niet, daarom moet u nog even binnenblijven, krijgt Thirza er nog net uit.
Ze meende elk woord, maar zag ook dat het na vier maanden niet meer te rechtvaardigen was. Haar bewoners keken ook televisie, ze zagen de demonstraties, ze zagen de mensenmassa’s op de stranden. Ze zagen de grote hoeveelheden auto’s die elke dag voorbij kwamen.
“Mag ik dat niet zelf bepalen? Ik ga veel liever dood aan corona dan aan de leegte die ik voel van het gemis”
En Thirza snapt dat, ze voelt dat. De pijn van het vrouwtje waar ze naast zit is zo tastbaar en hartverscheurend, deze dame voelt natuurlijk zelf heel goed aan wat goed voor haar is en wat niet.
Ze eet slechter, ze is afgevallen en het verdriet staat op haar gerimpelde gezichtje getekend.
Ze heeft het vaak over de dood en zegt er ook naar te verlangen als dit de nieuwe realiteit blijft.
Ze heeft haar hele leven hard gewerkt, kinderen en kleinkinderen opgevoed, een oorlog en een repatriatie meegemaakt.
Op deze manier hoeft het van mij niet meer, zegt ze.

Bijna 4 maanden is Thirza dagelijks omringd door de vragen, de emoties en de zorgen die ze meeneemt naar huis.
Ze kan het steeds moeilijker van zich afzetten. Natuurlijk is ze dankbaar en blij dat er niemand in haar omgeving besmet is met het virus.
Dat het coronavirus niet alleen fysiek fataal kan zijn maar ook mensen mentaal een laatste zetje naar het einde kan geven, die had ze niet zien aankomen.
Ze heeft sommige mensen naar het randje zien gaan, nog een zuchtje nadelige regelgeving zou onherroepelijke schade hebben aangericht.

Op tijd?

Net op tijd heeft het RIVM dit ook ingezien en kwam de verpleeghuiszorg als een van de laatsten aan de beurt in de lijn der versoepelingen.
Bewegingsvrijheid, de nabijheid van hun geliefden voelen, een glimp opvangen van het “oude normaal”.
Het geeft hen weer hoop.
Hoop op een toekomst waarin ze opnieuw de regie over hun eigen leven terug hebben.
“Verandering is niet altijd een verbetering” zei de oude dame tegen Thirza. En dat kon ze alleen maar beamen.

Thirza liet de emoties van de mensen weer achter waar ze hoorden, nu de mensen eindelijk familie zagen om het mee te delen.
Die paar nul achter die ze heeft opgelopen de afgelopen maanden haalt ze wel weer in.
Zij leeft opnieuw in vrijheid, zolang er maar geen handhaving in de buurt is die ziet dat ze haar beste vriendinnen weer knuffelt of samen met ze in de auto zit.

Wat ze niet had verwacht is dat er restschade zou zijn. De versoepelingen zijn doorgevoerd, families kunnen hun geliefden weer bezoeken.
Rutte is wat flexibeler, wellicht ook omdat zijn moeder in coronatijd overleden is.
Maar vier maanden in isolatie heeft voor sommige grote schade aangericht.
Hoop dat hen in leven hield is zoekgeraakt.
Hoop waar zij op teerden en de onmacht die ze ervaren hebben is voor een gedeelte van de ouderen onder ons, niet te verkroppen.

Ze hebben moeite met het beleid dat per dag verandert.
Waarom dragen ze mondkapjes, waarom blijven ze op afstand, wat is er allemaal aan de hand?
De belevingswereld van een 80 plusser kan complex, maar daarentegen zo simpel zijn.
Het vermogen om de realiteit in een breder verband te zien is vervlogen net zoals de dag van gisteren. Wat zij voelen en ervaren komt uit een veel simpelere redenatie.
Corona is niet te bevatten en het nieuws is allang niet meer van belang.
Wat ze willen en herkennen is de liefde dat overblijft als het geheugen hen in de steek laat.
De liefde en het vertrouwde gevoel dat familie en vrienden met zich meebrengen.

De restverschijnselen zijn een gapend gat in de harten die klopten voor het weerzien met dierbaren en een stuk verbondenheid die hen op de been hield.

Het RIVM kan groen licht geven, maar de schade is al geleden.
Te laat voor een gedeelte die al genoeg teleurgesteld is in het leven en niet zo snel opnieuw het vertrouwen terugkrijgt. En net op tijd voor diegene die nog een restje kracht over hebben om door te gaan.

Moge het nieuwe normaal, het oude normaal maar weer snel weer evenaren.

4 gedachten over “Restschade”

  1. Wauw, wat heb je weer een mooi stuk geschreven Jess. Je hebt het gevoel van de bewoner/s zo goed omschreven. Echt super mooi!! 👍🏼👏🏻😘

    Like

  2. De afgelopen tijd is voor iedereen een achtbaan geweest. Voor de een minder en voor een ander ontzettend heftig. Er zijn besluiten genomen die achteraf gezien beter overwogen hadden moeten zijn. Maar dat is achteraf, dan is het altijd makkelijker om een besluit te bekritiseren. Neemt niet weg dat er een groep mensen in onze samenleving een moeilijke tijd achter de rug hebben gehad want zoals altijd is er aan hef begin veel aandacht geweest. Maar verslapt het ook weer als de tijd voortschrijd.
    Het zal altijd een strijd zijn tussen emotie en pragmatisch denken blijven.
    Wil deze groep beschermen betekend het isolatie, gun je ze hun bezoek was de kans groter op besmetting met alle gevolgen vandien. Hoewel ik denk sat genoeg ouderen voor de laatste optie zouden kiezen was er ook het punt dat nabestaanden geen mogelijkheid hadden om waardig afscheid te nemen wat heg rouwproces ook niet ten goede komt.
    En zo zullen er nog diverse factoren zijn.
    Laten vooral hopen dat het normale leven weer op gang komt en je vrienden en familie ” legaal” hartelijk mag en kunt begroeten. Je weer knus met elkaar op een terras mag zitten etc

    Like

  3. Heel mooi Jess. Ik zit er ook vaak over te tobben. Zijn we onze dierbaren nou aan het beschermen, of juist onszelf aan het beschermen tegen het verlies van onze dierbaren? Zijn we empathisch, of misschien onbewust heel egocentrisch? Moeten we ze 24/7 opsluiten om ze één keer in de week te kunnen bezoeken? Zo complex allemaal.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s