Geen categorie

Onze coronacrisis

‘Hey Jess ik heb je een bericht gestuurd heb je die ontvangen? In Portugal is de vaccinatiegraad 98%, weinig besmettingen en ziekenhuis opnames. Misschien moet Nederland ook wel zo streng worden even.’
Paps, belt me, ik zit net de foto’s  van zijn IC periode te bekijken op mijn laptop. Op aanraden van de arts op de IC toen heb ik een aantal dingen vastgelegd. Op dat moment leek het luguber maar nu ben ik blij dat ik het heb. Want je vergeet. Een mens is geneigd om nare ervaringen te vergeten. Zelfbehoud. Maar de aanblik van de foto’s vertellen mij dat het toch echt gebeurd is. En soms lijkt het net alsof we met zijn allen in een slechte film hebben gezeten. Na de aftiteling gaan de acteurs weer hun eigen gang. ‘Ik ga de volgende keer proberen hard te lopen op de loopband in de sportschool’ zegt paps. Hij loopt sinds twee weken zonder brace om zijn been. De fysiotherapeut raadt het hem af, maar paps is eigenwijs, wat dat betreft is er niets veranderd.
Dit was voor ons real life. Het was geen fictie, niemand die ons vertelde: het is maar een film, dit bestaat niet écht. Soms heb ik daar nog moeite mee, de situatie was gewoon bizar en onwerkelijk.
Sinds een week of drie is zijn revalidatieproces beëindigd. Zijn dagelijkse uitstapjes naar het ziekenhuis om opnieuw te leren lopen, zijn zelfredzaamheid te vergroten en om weer normaal te functioneren, zijn voorbij. Hij doet het weer op eigen kracht.

Eind maart 2021 zijn zowel mijn vader als ik besmet geweest met het coronavirus, gewoon in huislijke sfeer. Het was op een zaterdag, mijn vader kwam bij mij eten, een neefje en zijn nieuwe vriend kwamen langs. Elleboog ter begroeting en genieten van een gerecht dat ik voorschotelde, al weet ik weet niet meer wat. We hebben gekletst, gegeten, al met al duurde onze ontmoeting twee uurtjes.
De volgende maandag belde mijn neef, zijn vriend bleek positief. Drie dagen later werden mijn vader en ik ook positief getest op het virus. We gingen beide in quarantaine en onderhielden dagelijks telefonisch contact. We hadden inmiddels wat klachten ontwikkeld, ik grieperig en vooral extreme vermoeidheid, mijn vader zei dat hij zich belabberd voelde maar dat het te doen was. Gek genoeg bleef mijn zoon negatief. Hij is die week zelfs nog naar mijn vader gegaan om hot-colderex en tijgerbalsem te brengen. Zondag 4 april vierde mijn zoon zijn 18e verjaardag. Mijn neefjes kwamen langs in de achtertuin om hem op afstand hem toch een fijne verjaardag te wensen. Dinsdag 6 april belde ik mijn vader. ‘Hoe gaat t paps?’ vroeg ik. ‘Goed’ zei hij, ‘maar ik ben vanmorgen wel vier keer gevallen.’
Ik zei: bel de dokter pa, dit is niet goed. ‘Ja ik bel straks wel’ sprak de eigenwijze vent.
Ik heb toen zijn huisarts gebeld, en die beloofde gelijk langs te komen. Een half uur later belde mijn paps, ze zouden een ambulance sturen, want het ging erg slecht.
Dat ik zelf ook in quarantaine zat door het virus, belemmerde mij om naar het ziekenhuis te gaan. Twee uur later kreeg ik een telefoontje van de IC afdeling. ‘Spreek ik met de dochter van Bob Anthonio? Je krijgt zo je vader aan de telefoon, we gaan hem in slaap brengen en intuberen want zijn situatie is dermate slecht dat hij hulp nodig heeft met ademen.’

Daar zit je dan, op de trap naar de tweede verdieping van je huis, met je vader aan de telefoon die misschien wel zijn laatste woorden kan zeggen via de telefoon.
Wat zeg je op zo’n moment? ‘Paps, alles komt goed, ik hou van je. Je gaat zo slapen maar ik zie je snel wanneer je weer wakker wordt.’ De onmacht die uitgaat van zo’n moment is niet te beschrijven. “Het is gewoon iets dat gebeurt” zei hij, zijn lot accepterende, verward door een extreem zuurstofgebrek.
En that was it. Hij werd in slaap gebracht en ik heb hem niet meer wakker kunnen zien. De volgende dag heb ik de GGD gebeld, gezegd dat ik klachtenvrij was zodat ik hem op kon zoeken in het ziekenhuis. Ingepakt in een marsmannetjes-uniform betrad ik zijn kamer op de IC. Beademingsbuis in zijn keel, infusen in zijn nek en doctoren die mij meelevend aankeken. Daar lag mijn vader. De man die elke dag vol trots een screenshot stuurde van zijn stappenteller: nooit minder dan 10.000 stappen. Een man van 68 die niet rookte en niet dronk en zover wij weten geen onderliggend lijden had. Hij nam een andere afslag. Uiteindelijk vijf weken IC in Amsterdam, vier weken verpleegafdeling in Almere, en vijf weken revalideren in Hilversum.
Hij heeft belachelijk veel trots moeten overwinnen. Na een IC periode begin je je leven weer van voor af aan. Van poepen in luiers tot opnieuw leren lopen. Stapje voor stapje wordt hij weer de oude.


En nu gaan we opnieuw een lockdown in. Mijn paps hamert op vaccinatie, hij wil niet dat mensen hetzelfde overkomt. Wat wij hebben meegemaakt wens je niemand toe. Ik beleef het trauma de laatste tijd veel vaker opnieuw. Want het is bizar om een geliefde op die manier te zien. Vaccinatie beschermt niet 100%, dat weten we. Maar het behoedt je misschien voor een IC opname. Mijn paps viel in een risicocategorie door zijn leeftijd, maar een jongen van 28 die op dezelfde IC lag als hij, overleefde het niet. Daar voelde mijn paps zich schuldig over. Waarom hij wel en hij niet.
Natuurlijke selectie kijkt niet naar wie goed doet of wie goed is. Als ik iets heb geleerd van de hele coronacrisis is dat het gewoon random is. Het virus kijkt niet naar status, afkomst of leeftijd. Het is zoals het is. Het kan iedereen overkomen. De wereld heeft een reset nodig.
Aan het begin van de eerste lockdown, toen iedereen thuis moest blijven maar ik een essentieel beroep had (werken in de zorg), reed ik over de A6  met vrijwel geen verkeer op de weg. De lucht was blauwer, de mist van uitlaatgassen was verdwenen en de wereld leek op de Droomvlucht van de Efteling. Ik denk dat moeder aarde ons iets wil zeggen: wees lief voor mij, dan ben ik ook lief voor jou. En zolang wij haar continue hints negeren, blijven we dit soort crisissen tegenkomen.

10 gedachten over “Onze coronacrisis”

  1. Weer mooi geschreven ook al is het verhaal heel triest.
    Gelukkig gaat alles nu veel beter. Sterkte met het verwerken van dit alles, ook voor Bob en Mel.

    Like

  2. Een stuk dat vanuit je hart is geschreven. Hopen dat vaders door z’n eigen kracht en doorzettingsvermogen gauw weer de oude is. En jouw proces om dit te verwerken zal even duren, maar met de genen van deze ‘eigenwijze’ maar ijzersterke pa kom jij daar ook snel. Liefs

    Geliked door 1 persoon

  3. Mooi beschreven Jessica!
    Ik heb het in mijn directe omgeving zelf niet hoeven ervaren maar jouw verhaal doet weer beseffen hoe gevaarlijk het virus kan zijn.
    Ik ben blij dat het goed gaat met je vader en ook met jou uiteraard.

    Geliked door 1 persoon

  4. Lieve Jess,
    Wat heb je dit weer mooi verwoord.
    Gelukkig gaat het weer goed met jullie. 🙏🙏🍀🍀
    Heb paar kennissen verloren door corona, toen waren er geen vaccinaties.
    Nu 2 weken zelf getroffen door corona, Mans ook.
    Maar gelukkig milde klachten, ws door de vaccinatie.
    Sterkte lieve Jess en Bob. 😘😘

    Like

  5. Wat heftig lieve Jessica. Zo zie je maar weer wat je van een, door sommige onwetenden bestempeld als “gewoon griepje!”, kan krijgen. En wat een kanjer, die vader van jou, dat hij zich er zo doorheen heeft weten te knokken. Vaccineren of niet, ik vind dat iedereen dat voor zichzelf maar moet uitmaken. Maar kijk dan niet raar op als je buiten de boot valt, sociaal en misschien ook wel fysiek (zoals die jongen van 28). Sterkte en tot snel!

    Geliked door 1 persoon

  6. Lieve Jessica, via Hans kreeg ik jouw blog. Een verhaal dat binnenkomt. Dank je wel voor het delen. Ik ben blij voor jou én jouw vader dat het nu weer goed met hem gaat, maar wát een weg is hij en ben jij gegaan! En ik ben het met Hans eens v.w.b. het al dan niet vaccineren en het “buiten de boot vallen”. Liefs, Kitty

    Geliked door 1 persoon

  7. Wat een heftig verhaal! Ik denk soms veel dat het meer en meer te maken heeft wat moeder aarde voor ons eigen beslist,de ene gaat de andere niet en ik geloof in de kracht van de natuur die hun eigen keuzes maken over mensen al dan niet gevaccineerd of niet,je moet een sterk karakter hebben en wil om blijven door te gaan in deze kille wanorde en teleurstellingen van vandaag,gisteren en het momenteel dat dit killer virus onze wereld is binnen gedrongen,ongezien,niet wetend of he besmet geraakt en erg ziek van kunt worden net als u vader die het op eigen krachten en wil gewonnen heeft tegen dit ellendig virus dat al alle vormen en maten aan maakt om nog meer om nog meer virussen te ontwikkelen in de wereldwijde wereld waar wij rampzalig moeten strijden om dit beestje dat je niet ziet,en niet voelt aankomen door de incubatietijd die dit vreselijk beestje dat zoveel schade aanricht te kunnen voorkomen en te bestrijden,ik ben van mening dat als het virus ik noem het geen naam want er zijn er al genoeg en je te pakken krijgt geen schijn van kans krijgt om het voorkomen ook al hou je u aan de 4 basis maatregelen die in het begin toen het uitbrak je toch treffen zal of je moet echt mal chance hebben om het te ontkomen.Ik heb het ook gehad in april toen het in maart in volle opmars was tijdens de lock down en dit nu al bijna een jaar of 3 leeft aanvalt en zich een weg maakt via de lucht om ontelbare mensen te treffen met alle gevolgen van dien ! Mijn ervaring met covid 19 toen het nog zo werd genoemd want er komen steeds meer namen bij heeft mij heftig ziek gemaakt 7 dagen,lange dagen toen op dat moment heeft mij leeg gezogen,uitgeblust,en een ander mens gemaakt zo ziek was ik nog nooit geweest en kroop van de pijn uitputting niets binnen houdend en slapeloze nachten met hoge koorts en een zwaar grieperig gevoel eigenlijk moeilijk te beschrijven in een verstaanbare taal om anderen te laten weten wat vergt en doet met je lichaam en je geest,ten mocht je alleen maar paracetamol nemen en was er van vacin niet eens sprake om maar te zwijgen welke angsten ik doorstaan heb alleen in die 7 slopende onvergetelijke dagen van afzien en schrik te hebben voor de dood. Massa’s pillen heb ik genomen met water dat niet eens de kans kreeg om mijn bloed opgenomen te worden an de zetel naar het toilet en heb dicht bij de badkamer om mijn krachten die ik nog een beetje had b

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s