Blog

Het is voorbij

Het is voorbij. De angst voor een onbekend dodelijk virus. Het is niet meer.


Koningsdag heb ik gevierd met mijn oude vrienden van het Indisch verzorgingshuis waar ik jarenlang werkte. De vrienden met wie ik een klein jaar nog in quarantaine heb geleefd toen het virus uitbrak in 2020. Zij die beschermd moesten worden doormiddel van afstand. Afstand van familie, van vrienden en van elk herkenbaar contact. Communicatie vanachter een masker, vanachter een raam, vanachter een telefoon.
Op Koningsdag moet ik in overleg met de zorg mijn 85-jarig vriendinnetje overhalen om naar beneden te komen. Zij is herstellende van covid, een snotneus, een lichte verhoging, meer niet. ‘Nee doe maar voorzichtig meis, beter van niet’. Ik haal haar uiteindelijk over door te zeggen dat ik hulp nodig heb bij het evenement wat gepland is, een optreden van Edu Schalk, een satébarbecue en het maken van cendol.
Daar is ze vatbaar voor, gedienstig als ze is. Ze doet er ruim een half uur over om een outfit in rood-wit-blauwe kleuren uit te kiezen, dat is gepast op deze dag zegt ze.
De zusters maken zich zorgen over haar terugtrek gedrag, ze wil niet veel meer terwijl ze normaal gesproken het leven van het feestje is. Gelukkig heb ik genoeg credits verdiend bij haar in de periode dat we afgesloten waren van de buitenwereld.
Als je maar lang genoeg aan een bepaalde angst en situatie gewend bent, wordt dat automatisch een nieuwe realiteit. De laatste twee jaar heeft erin gehakt.
Eenmaal beneden is het net alsof covid nooit bestaan heeft. We dansen, we zingen, we knuffelen en we genieten. Oom Lesley, een man van weinig woorden maar met een eeuwig lieflijke glimlach zegt: ‘Ik heb weer het gevoel dat ik leef.’ Het is een vreemde gewaarwording, hoe anders was het toen…
Covid was daar ooit eens een doodsvonnis. Ik heb ze achter elkaar zien gaan toen het virus toesloeg. Een bizar en niet te bevatten nieuwe realiteit. Levenslustige oudjes die binnen no time verdwenen toen er een uitbraak was. Maar op Koningsdag dansten we, proostten we en leefden we. Wij zijn er nog. Covid was nog niet weg, nee een afdeling deed niet mee, daar was opnieuw een uitbraak. Zij waren in de ban van snotneuzen, lichte verhoging en verplichte quarantaine.
Hoe anders was het toen…

‘Ik ben al weken verkouden en koortsig’ zegt mijn paps, “Dat komt door je 300e booster” zeg ik. Mijn vader heeft binnen een paar maanden al een aantal boosterprikken genomen, ondanks mijn bezwaren. Dat covid nu ‘niet meer bestaat’ is denk ik wel te danken aan de vaccinaties, maar je kan het ook overdrijven. Zijn angsten zijn gegrond, als er één de gevolgen van het virus heeft gekend is hij het wel. Maar we moeten ook een beetje rationeel blijven. Dat is moeilijk, soms ook voor mij, zij het dat ik juist zonder die angst wil leven. Ik leef mijn leven alsof de afgelopen twee jaar nooit bestaan heeft. Ik ontmoet, ik omarm en ik beleef.
Maar ik word soms toch weer teruggeworpen op een realiteit die eens ook de mijne was. Momenteel ben ik bezig de IC-periode van mijn paps te reconstrueren door het dagboek en de Whatsapp berichten van vorig jaar vast te leggen. Dan is het bizar om nu een jaar verder te zijn, in een compleet andere wereld en perspectief. Vorig jaar nam ik afscheid, omdat zijn longen totaal overwoekerd waren door covid. Vorig jaar keek ik naar zijn omhulsel aan de beademing. Vorig jaar sprak ik overspannen verpleegkundigen omdat de IC vol lag en zij het ook niet meer wisten. Vorig jaar bereidde ik mijn leven als wees voor.

Dit jaar gaan we weer verder, de wereld gaat weer verder. Oorlogen moeten blijkbaar weer gevoerd worden, want het menselijk ego heeft het helaas wel overleefd. We kunnen het ons weer veroorloven om te schelden op de energieprijzen, de inflatie en het gebrek aan olie om onze frikandellen in te bakken. Mijn vader pakt alle mensen die hij onrechtvaardig vindt, hard aan op Twitter en ook ik heb even gevloekt toen mijn favoriete bamisoep tijdelijk uit de schappen was en ik vloekte nog harder toen de prijs van een doos met 6 euro gestegen was. Ik vervloekte ook het gemak waarmee presentatoren probeerden weg te komen nadat zij toegaven vrouwen misbruikt te hebben en ik vervloek mezelf dat het mij raakt. Ik maak me weer druk om onbeantwoorde appjes van een nieuwe liefde, ik stress ‘m omdat mijn zoon bezig is met een visum om naar de andere kant van de wereld te reizen over een paar maanden. Terug naar de zorgen van alledag. Het is voorbij, voor nu.

5 gedachten over “Het is voorbij”

  1. Ha lieve Jessica,

    Via Hans kreeg ik jouw blog doorgestuurd.
    Wat heb je weer een mooi, persoonlijk en raak verhaal geschreven! Dank je wel.

    Liefs, Kitty

    Like

  2. Lieve Jess,

    wat mooi en raak geschreven weer.
    Laat me opeens realiseren dat ik regelmatig vergeet dat
    het allemaal zo anders was- tot voor kort. Het lijkt soms of ik me wat
    heb afgesloten voor alle negativiteit van buitenaf, waaronder het nieuws.
    Een goeie opsteker je stukje hierboven.
    Laten we hopen dat het voorbij blijft.

    Veel liefs, Saskia

    Like

  3. Jeetje, wat mooi verwoord weer. Heftig om te lezen, en ook aan de andere kant heel mooi en realistisch. Precies zoals het is.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s